Updeet

Dat je dan besluit een blog op te tuigen. Zo eentje met een rode draad, want men zegt ‘dat dat de lezer houvast biedt’. En volgzaam als ik ben, besloot ik het nuttige met het aangename te verenigen. Ik was er vast van overtuigd dat mijn blog binnen een jaar aanleiding zou zijn voor het ontwikkelen van een eigen gereedschapslijn, met vrouwen-hand-vriendelijke gebloemde handvatjes en zo. Kortom: Ik gaf mezelf, als happy single mom, een jaar om mijn eigen man te worden. En het mislukte jammerlijk.

En dit geschiedde met de meest man afhankelijke reden: ik liep mijn lief tegen het lijf. In eerste instantie figuurlijk hoor, niet letterlijk. Dus nu niet van alles van me gaan denken; ik ben heus een keurig meisje. En natuurlijk heb ik me met hand en tand verzet tegen deze brute aanslag op de rode draad van mijn blog. Ik heb hem gezegd dat ik geen violen hoorde en dat ik hem echt niet leuk vond en dat ik genoeg aan mijn eigen besogne had en het héérlijk vond alleen en dat hij zéker niet moest denken dat ik een man nodig had en ik heb zelfs gezegd dat ik “soooo not into him” was. O zo.

Maar ja, hij luisterde niet. Hij luistert nooit. Bij ‘Stekkersex en schietmachines’ ging het mis. Hij kwam ten blogtonele als Handige Vriend, en is eigenlijk niet meer vertrokken. De doodsteek voor mijn man-onafhankelijke leven volgde evengoed een paar dagen later toen ik met het zweet in mijn knieholtes, haastige spoed en een lekke fietsband bij mijn vader aanklopte: “Hier heb je het setje en de pomp, da’s leuk voor je blog. Succes!”. Gelukkig is daar dan mijn moeder die zoiets zegt als ocherme dat meisje moet nog naar haar werk help toch eventjes. Maar vader was onverbiddelijk: “Ze wil toch zo graag haar eigen man worden, dan mag ze ook haar eigen fietsband plakken.”

Tja, ik kon hem geen ongelijk geven, droeg mijn lot waardig, pruilde, en vader fixte mijn fietsband. Dat was het moment dat ik me besefte dat mannen het nodig hebben zich nodig te voelen. En ik besefte me dat ik bandenplakkers, draadjesaansluiters en containerbuitenzetters heel, heel erg nodig heb. En ik besefte me dat het wel heel sociaal onaangepast van me was hen dat te willen ontzeggen. Eigenlijk zou ik best kunnen stellen dat de voorgenomen rode draad van mijn blog een daad tegen de mannelijkheid was. Mea maxima culpa. Dus.

En dan ga ik nu een bakkie voor hem zetten. Want hij vindt het vast niet leuk om zo te lezen dat ik zeg dat hij nooit luistert, bijvoorbeeld. En voor de onoplettende lezer; ik verklaar mijn blog voor geheropend en de eerste die een rode draad weet te ontdekken, krijgt een eervolle vermelding.

Leave a Reply