Oops, I did it again…

“Mijn papa houdt niet meer van mijn mama en mijn mama nog wel van mijn papa en nu zijn ze gescheiden”. Nog voor ik mijn collega-alleengaande-moeder een hand kon geven, was het duidelijk: (haar) kinderen vertellen het verhaal. Nee, sterker, kinderen léven het verhaal. Dappere dertigers, veerkrachtige veertigers. Veel vrouw, één man: “Is dit een slabak of een afwasteiltje?” (“Wat denk je zelf?”). Ik moet zeggen dat hij een ongeëvenaarde timing had voor het aanbieden van een kopje koffie.

Het leek drie maanden eerder een heel goed en vooral een heel onafhankelijk plan. En zoals gezegd: onafhankelijk is goed en stoer en cool. Maar hoe dichter de dag naderde, hoe afhankelijker ik me voelde. Van het weer, muggen, toiletrollen, buren, het animatieteam en de inpakskills van mijn moeder. Annuleren was geen optie (niemand dood of hondsberoerd of andersoortige noodlottige rampen). Er zat niets anders op dan me over die enorme drempel heen te werken. En te gaan.

De ochtend dat je voor het eerst een tent open ritst, is best een bijzondere. Bijzonder confronterend, ook. En bijzonder verrassend, dat ook. Het leven neemt een afslag en je raakt verzeild. In dit geval vond ik mezelf aan een één-ouder-gezin-straatje op een verder ‘normale’ camping. Een kennismakingsweekend met de wereld van éénoudervakanties. Kamperen. In een Tent. Renske. Had ik al gezegd dat het bijzonder was?

Fijne mensen maakten het weekend. Stervenskou en mijn allereerste glas rosé ooit. Vervelende verhalen en gierend gelachen. Op twee vierkante meter slapen met de kinderen. Geen seconde rust. Zich suf spelende kinderen. En ja, ik ontbeerde kampeerervaring. Ernstig. Maar we zaten er maar mooi. Ondanks lekke autobanden, onzekerheid, een breed exen spectrum, missende lucifers, angst, onweer en slechte bedden. We Waren Er.

And we would be back. Nu had ik dat niet zo ingeschat op de dag dat we vertrokken van het kennismakingsweekend, dus voor zover mogelijk, verraste ik mezelf met het boeken van een Hele Week in juli. Ik wil niet zeggen dat dit het beste idee was dat ik ooit heb gehad, want die heb ik nogal geregeld. Maar vakantietechnisch gezien, scoort ‘ie hoog. Met een-weekend-alleen-kamperen-met-twee-kleine-kinderen-ervaring moest het gaan lukken. Een ander voordeel was dat ik nu wist wat éénoudergezinnen zijn. Tja, wees eerlijk, onbekend maakt onbemind, niet?

Ach, wat kan ik er van zeggen zonder te vervallen in clichés. Weinig, vrees ik. Dan toch maar? Het waren zeven geweldige dagen die voorbij zijn gevlogen. Mijn meisje en mijn knulletje hebben geschommeld, geslapen, beestjes gezocht, gesprongen, geneuspeuterd, vriendjes gemaakt, kikkers gevangen en pannenkoeken gegeten. En ik. Ik heb genoten van het genieten van mijn kinderen en van het grote buiten zijn. Nooit verwacht, toch gebeurd: Renske heeft genoten van kamperen. Van schuilen voor onweer tot tranen geroerd. Gestolen momenten. Alleen, met die twee. Gupjes.

Mijn leven is nooit saai. Dat mag ook wel eens worden gezegd. Dat is best wat waard. Wat meer ‘dolce far niente’ zou tof zijn. Maar ach, een mens kan niet alles hebben. Hoewel…

[fblike]

One thought on “Oops, I did it again…

  1. Als kind gingen wij ook altijd kamperen, ik heb er altijd enorm veel van genoten!
    Mijn moeder vond de eerste keer vakantie sinds de scheiding vroeger ook maar een hele aanpassing.

Leave a Reply