Mamager

Na drie dagen management training over ondernemerschap, wil ik alleen nog maar stout zijn. We startten de laatste ochtend met een managementgame en speelden daarin vijf werkdagen na in een fictief bedrijf. Elke werkdag duurde twaalf minuten, met daar tussen steeds vijf minuten reflectietijd. De regels van het spel stonden op papier en we splitsten ons op in verschillende groepen. Ik werd middle manager, ik had te maken met het topmanagement, en ik was verantwoordelijk voor drie groepen medewerkers en verschillende klanten. Tijdens het spel accepteerden we mak de situatie als voorgeschoteld en deden wat we geacht werden te doen.

Vrijwel niemand overtrad de regels en op gesimuleerde dag vijf escaleerde het volledig uit de klauwen. Boze klanten, muitende werknemers, verwarde managers en gemiste omzet. Door de tijdsdruk, elke dag duurde twaalf minuten, schoten we collectief en zonder nadenken in de huphupmodus.

Toen ik mijn buurman vroeg wat het binnen de lijntjes kleuren had opgeleverd, mompelde hij “nie veel nie.” Een collega manager vroeg zichzelf hardop af waarom we dat dan toch deden. Hij was niet de enige. Die vraag hield de groep de rest van de trainingsdag bezig.

Ondernemend leiderschap lijkt veel weg te hebben van stout zijn en non-conformisme, doorgaans niet erg algemeen geaccepteerd gedrag. In elk geval niet door de gemiddelde ouder, leraar en trainer.

Jassen horen in de gang, verf op het papier en spelregels leef je na. Anders krijg je straf, een poetsdoek of ben je af. Creativiteit in je opvoeding wordt beperkt tot kleuren, knippen en plakken. Met een beetje mazzel heb je een muziekleraar die je de schoonheid van Der Moldau leert te waarderen. Dus we pritten allemaal, liefst tegelijk, Sinterklaas op zijn witte paard in het zojuist groengekleurde gras. Je luistert naar je ouders, je juf en uiteindelijk naar je baas. Je blijft binnen je budgetten, wacht op toestemming en voegt je in de ongeschreven placiering aan de lunchtafels.

Op de terugweg naar huis, besef ik dat ik mijn kinderen met en binnen allerlei kaders opvoed. Die ga ik eens wat bewuster bekijken en toetsen. Ik neem me voor thuis te goegelen op hoe je creativiteit, meer dan handenarbeid, bij kinderen stimuleert.

Zodra ik de voordeur open doe en binnen stap, laat mijn vierjarige Madelief me trots haar werkjes van deze week zien. Maar liefst vier kleurplaten en twee uitgeknipte tekeningen. Ik hoor mezelf haar een compliment geven voor het netjes binnen de lijntjes kleuren en langs de lijntjes knippen. Ik corrigeer en help mezelf door haar te vragen me te leren krassen en tenminste de geschreven regels door midden te leren knippen.

 

 

Leave a Reply